Herstel met vallen en opstaan

Daniël van de Kamp is kind aan huis bij de locatie van RIBW Steenwijk aan de Paul Krugerstraat. Toen de begeleiders vorige week donderdag opeens bemerkten dat het koud begon te worden en er geen warm water uit de kraan kwam, hielp Daniël gelijk een handje. Samen met een begeleider liep hij het pand door op zoek naar de cv-ketel.

Klappen

Daniël vertelt hoe hij uiteindelijk ondersteuning kreeg van de RIBW. ‘Ik kom niet uit een warm nest. Ik heb een PTSS (posttraumatische stressstoornis). Vroeger beschermde ik mijn broertje en twee zusjes. Als er wat gebeurde ving ik de klappen op. Mijn broertje kon het beste leren. Ik probeerde dat te overtreffen. Ik wilde ook eens de beste zijn. Dat lukte niet en ik kreeg een laag zelfbeeld en faalangst.’

Verstoppen

‘Ik ben zeven jaar getrouwd geweest. Het was geen goede relatie. Ik was aan het pleasen en wilde alles doen en ook goed. De gelijkwaardigheid was weg. Door mijn angststoornis en PTSS isoleerde ik mijzelf. Zorgen voor de boodschappen en de kinderen, dat was het, met daarnaast heel veel ruzies. Het sociale drinken nam toe. Ik ging het verstoppen. Na het werk kocht ik drie blikken bier en in het park dronk ik dat op. Dan belde ik naar huis dat ik moest overwerken. Het ging van kwaad tot erger.’

Niemand

Daniël besloot dat hij uit de thuissituatie weg moest en ging op zoek naar een kamer in een andere plaats. Omdat hij dacht dat het beter was. Hij zocht iets in Steenwijk, maar daar kende hij niemand. Hij isoleerde zich verder, at niet meer en dronk. Daniël  raakte zijn dag en nachtritme kwijt en belandde op de intensive care met een maagbloeding.

Gevangen

‘Toen zag ik dat  ik een probleem had.’ Daniël pakte zijn leven weer op. Hij nam medicatie en zag zijn kinderen weer.  Hij koos voor een opname bij Verslavingszorg Noord Nederland. Samen met Dimence werkte hij aan zijn verslaving en psychische klachten. ‘Ik  voelde mij nog steeds gevangen, ook al dronk ik niet.’

Faalangst

Op zoek naar de vooruitgang, viel hij soms terug in oude patronen. Hij kreeg een nieuwe relatie en woonde samen in 2018. ‘Mijn toenmalige vriendin heeft veel kapot gemaakt. Ik kluste in mijn vrije tijd aan auto’s om wat bij te verdienen en werkte overdag als allround monteur en carrosseriebouwer. Een kale vrachtwagen bouw je helemaal van A tot Z  op, tot aan de lampjes toe.  Klantgericht werken met een deadline. Dat was veel stress. Ik was nooit om half vijf klaar. Nu weet ik dat spanning stress veroorzaakt. Met mijn ADHD en faalangst ging dat mis.’ Daniël werd mishandeld en in elkaar geslagen door zijn vriendin. Hij dronk zich klem en zag het leven niet meer zitten. Het werd opgenomen en kreeg crisishulp. Eenmaal alleen thuis, redde hij het niet, een opname in de dubbeldiagnose kliniek van Dimence  Zwolle volgde.

Opbouw

‘Daarna begon de wederopbouw van mijn leven. In de kliniek leerde ik mijn problemen op een andere manier te bekijken en te ervaren. Ik  leefde daar in een kleine maatschappij met andere cliënten. Zoals ook in de grote wereld, liep ik tegen allerlei dingen aan. Het bracht mij zoveel goeds. Ik leerde mijn emoties te herkennen, onder te verdelen en voor mijzelf op te komen. Ik kreeg een spiegel voorgehouden en kwam te weten hoe ik mijn grenzen kon bewaken. Het hele psychische stuk fascineert me. Ik wilde het allemaal weten.’

Anders

‘Ik heb mij altijd anders gevoeld dan de mensen om me heen. Ik hoorde er niet helemaal bij. Ik sprak met mijn therapeut. Toen zei ze opeens: “Jij bent anders.” Ik nam het serieus op, maar ze maakte een grapje. We spraken daar later verder over. Ze legde mij uit dat iedereen anders is. Anders zijn is niet raar. Je bent goed zoals je bent. Uniek. Sindsdien heb ik dat gebruikt voor mijn herstel. Mijn traject veranderde daardoor. Ik heb dat om gebogen naar het positieve. Daarom heb ik de tatoeage ‘One of a kind’ laten zetten in mijn zij.’

Steun

Daniël had een gesprek met de gemeente en RIBW Steenwijkerland kwam in beeld. Hij werd gematcht met twee begeleiders, die hem hielpen. De paar uur ondersteuning die hij in eerste instantie kreeg, schoot te kort. Nu krijgt hij ondersteuning bij zijn vragen over bewindvoering, verzekeringen en praktische zaken. Wekelijks maakt hij deel uit van een eetclubje. Met andere cliënten kookt en eet hij dan samen. Daniël volgt ook therapieën bij Dimence. Hij kwam weer in contact met zijn ex-vriendin, dat leidde even tot een terugval. Hij zag het als een les en ging daarop het traject begeleid wonen in, dat tot volgend jaar eind juli loopt.

Vertrouwen

Ik voel me steeds beter in mijn vel. De RIBW helpt je weer sterk te staan. Samen maak je een plan. Daarin staat wat je wilt oppakken en wat je samen met de begeleiders wilt doen.’ Daniël oefent het tijd nemen voor zichzelf. ‘Het mooie van de RIBW is dat ze niet kijken naar wat je niet kunt, maar waar je goed in bent. Ik krijg hier veel steun en leer kennen wat ik wel kan en dat om te buigen naar het positieve. Dat lukt soms niet in een keer. Je kunt je niet altijd even goed voelen. Begeleiding helpt dan. Zo leer je te vertrouwen op jezelf.’

Samen

‘Ik heb twee kinderen. Een dochter van zeventien en een zoon van twaalf. Ik word blij van hen. Daar kan niets tegen op. Ze zijn mijn alles. We doen kleine dingen samen.’


Daniël woont in een bovenwoning. Zijn dochter woont nu bij hem. Dat is een nieuwe uitdaging. Sinds vorig jaar heeft hij een nieuwe vriendin.  Iemand bij wie hij gewoon zichzelf kan zijn. Daniël klust aan zijn oldtimer, maakt industriële meubels en wandelt met zijn trouwe honden. Hij studeerde eerder Werktuigbouwkunde en heeft de wens de opleiding voor ervaringsdeskundige te volgen.