Gewoon dingen samen doen

Shirley is de naastbetrokkene voor haar zus Inge, die een beschermd wonen appartement heeft op de Slijperij in Hengelo, een locatie van RIBW Overijssel.

‘Mijn zus woont vanaf ongeveer haar dertigste bij RIBW Overijssel in Hengelo,’ legt Shirley uit. ‘Via de GGD is ze tijdelijk doorverwezen naar een verplichte opname in de psychiatrische inrichting Helmerszijde. Later is ze daar ook nog wel eens geweest op een andere positieve manier, bijvoorbeeld om een kerkdienst bij te wonen. Daarna keerde mijn zus weer terug naar RIBW Overijssel. Ze woonde op diverse locaties, momenteel op de Slijperij. Dat bevalt haar goed.’

Betrokken

Shirley vertelt wat het voor haar betekent om naastbetrokkene te zijn. ‘Een naastbetrokkene is het eerste aanspreekpunt. In de praktijk betekent het dat ik de vinger aan de pols houd. Ik begeleid haar bij controles en of operaties en ik overleg met haar persoonlijk begeleider over financiële afspraken en hoe het gaat. Zij bellen dan bijvoorbeeld en zeggen: “Er loopt hier een vriendje rond en die zien wij niet zitten.” Dan pakken ze dat op. Nu heeft ze een koffievriendje. Mijn zus heeft met meerdere cliënten goed contact in het gebouw. Met een cliënt gaat ze drie keer per dag op de koffie.’

Beschermd

‘Inge was vroeger een zacht meisje. Ze is beschermd opgevoed en was de benjamin. Mijn ouders hadden een zwak voor haar. Het leeftijdsverschil tussen haar en mijn broer en ik, is groot. Ik ben vroeg het huis uit gegaan. Toen is er haar wat overkomen, iets seksueels. Wij zijn van Indische afkomst. Mijn ouders dachten dat ze bezeten kon raken, daar waren ze bang voor. In haar jonge jaren kon ze agressief worden. Het was alsof ze zichzelf niet was. Ze sprak dan ook met een andere stem. Achteraf gezien had ik me haar situatie meer moeten aantrekken. Mijn ouders hebben dat met de mantel der liefde bedekt.’

Verdrietig

‘In het begin van de corona crisis waren de contactregels heel streng. Dat was heel moeilijk voor haar. Mijn man en ik kregen toen meer begrip voor haar eenzaamheid en spraken dat ook uit. We hebben daarom afgesproken dat ze ons dagelijks belt om de dag door te nemen. Het onderling vertrouwen tussen ons is er. Als ze verdrietig is, dan belt ze de begeleiding en mij. Ze is rustiger geworden en heeft geen manies meer. Heel af en toe gaat het deurtje even open. Dan heeft ze het over de heilige communie en wil er iets over zeggen, maar het komt er dan toch niet uit. Ze is af en toe erg verdrietig dat ze geen man en kind(eren) heeft.’

Afgeleid

Naastbetrokkene zijn valt soms niet mee. ‘Als ze geld heeft moet het gelijk op,’ vertelt Shirley verder. ‘Ik ben af en toe blij dat mijn man naast me staat. Ze is zo vasthoudend in wat ze wil en dan zegt mijn man: “Nu is het afgelopen.” Ze is snel afgeleid. Als je belt en er staat bezoek voor de deur, dan vergeet ze je. Ze ziet ook niet alles, aan haar linkeroog is ze vrijwel blind. Ze is, ook daardoor,  slordig, maakt haar asbakken niet leeg en vergeet de oefeningen voor haar knie. Dan moedig ik haar aan en prijs haar als ze dingen wél heeft gedaan.

Bellen

Wat betekent voor jou persoonlijk om naastbetrokkene te zijn? ´In het begin was het beklemmend. Langzamerhand is het beter geworden. We vieren de feestdagen altijd samen. Ze komt een dagje langs en we gaan regelmatig de stad in. Op een gegeven moment ben ik een lang weekend met haar naar Bergen geweest. Daarna nog eens een midweek naar Amsterdam. Dat was heel leuk. Na de pandemie gaan we wellicht, ook met mijn man, samen een weekend of langer weg in een huisje. We bellen nu dagelijks. Twee keer per jaar gaan we samen uitgebreid kleding kopen. Gewoon dingen samen doen. Dat is prettig.´

Jaarlijkse dag naastbetrokkene

‘Ik vind dat het doorsnee goed met haar gaat. Anderhalve dag per week gaat ze naar de dagbesteding en een middag in de week kookt ze in restaurant ’t Lansink in Hengelo of in de gezamenlijke keuken van de Slijperij. Het RIBW team van de Slijperij stuurde de naastbetrokkenen een bedankkaartje voor het meedenken met de motivatie moed te houden. Erg attent.’

De RIBW locatie organiseert jaarlijks een dag voor de naastbetrokkenen (in 2020 verviel deze dag). ‘Dat is heel leuk. Je ziet de begeleiders, medebewoners en familie. Je weet wie je aan moet spreken en het contact is prettig.’