Pluimpje voor de begeleiding

Nog even en ik ga een slagroomtaart kopen om de eerste verjaardag van het virus te gaan vieren. Een jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik deze zin ooit zou opschrijven maar het lijkt erop dat we die kant wel uitgaan. Ondanks het vaccin en de uitzichten dat we langzaam aan weer naar het oude normaal gaan, lijkt de situatie er maar niet beter op te worden. En de verveling begint ook meer en meer toe te slaan. Wat te doen om die hopelijk laatste periode van de lockdown door te komen?

Alle films, series en cabaretvoorstellingen die ik nog ooit wilde zien, heb ik inmiddels wel bekeken en ook de meeste online spelen heb ik wel een keer uitgespeeld. De bezoekjes aan familie en vrienden zijn naast de boodschappen zo ongeveer nog de enige uitjes die ik heb. Oké, ik kan nog wandelen en dat doe ik dan ook elke week, maar veel meer dan dat is niet meer mogelijk. Lekker naar het theater gaan, even een terrasje pakken of zelf het podium op klimmen is er al heel lang niet meer bij en dat begint toch wel te knagen.

Om mij heen merk ik dat mensen steeds vaker beginnen te klagen en dat ze steeds minder bereid zijn zich nog aan regels te houden. Ik begrijp dit volledig al vind ik het niet goed dat mensen zo roekeloos worden. Al zal ik mezelf ook wel aan schuldig maken, want in de supermarkt wachtte ik vroeger rustig af totdat iemand voor het schap was verdwenen, tegenwoordig pak ik snel het door mij gewenste product om daarna snel weer verder te gaan. Maar voor de rest ben ik een trouwe burger en draag mondmasker en houdt nog steeds mijn afstand.

Dat mijn leven zich steeds meer online begint af te spelen is niet fijn, maar gelukkig is er daardoor nog wel wat mogelijk. Zo kan ik tenminste de lessen van school blijven volgen en heb ik zo nu en dan ook nog wel eens een klein optredentje. Sterker nog. Er is zelfs een opname gemaakt van een optreden van me die straks als een hologram gaat uitkomen. Ik kan dan met recht gaan zeggen dat ik bij de mensen thuis kom. Al blijft ook dat iets vreemds. Tijdens deze opname, waarbij er alleen een opnameleider en een cameraman aanwezig waren werd dus nauwelijks gelachen, wat voor een cabaretier dodelijk is. Ik snap Youp van ‘t Hek dan ook heel goed dat hij de oudejaarsconference wilde afblazen.

Maar juist dit soort optredens, en of dit nu cabaret, muziek of toneel is, hebben mensen nodig om niet geheel in te storten. Gelukkig heb ik de begeleiders nog die wel wekelijks bij mij thuis komen omdat ze heel goed begrijpen dat hun cliënten dat nodig hebben. In een maatschappij die alsmaar afstandelijker wordt is dit bezoekje inmiddels een lichtpuntje in de schemering van het bestaan aan het worden. Ik zou hen eigenlijk willen omhelzen dat zij mij op deze manier nog het gevoel geven erbij te horen, maar gezien de maatregelen is dat dus verboden. Daarnaast denk ik dat zij zich ook maar ongemakkelijk zouden voelen als ik ze daadwerkelijk om de hals zou vliegen.

Maar ik vind het best knap dat zij hun cliënten hoog in het vaandel hebben staan en in deze lastige tijd recht overeind houden, want hoeveel mensen zouden anders inmiddels allang omgevallen zijn? En natuurlijk, het is hun werk maar het mag best wel eens gezegd worden dat ze wat mij betreft een vitaal beroep hebben. Dankzij de begeleiders houden veel cliënten contact met de maatschappij en kunnen zij hun zorgen blijven ventileren of gewoon een stukje eenzaamheid kleiner maken.

En eerlijk is eerlijk, samen staan we sterk, dus die extra steun is alleen maar welkom. Ik zou alle begeleiders dan ook een hart onder de riem willen steken, door hen te bedanken voor het goede werk dat ze doen.

Geef een reactie