In het licht van: Onbegrip en de stress die daar bij hoort

Als je een psychische aandoening hebt, dan reageer je op veel situaties anders dan anderen op vergelijkbare situaties. Over het algemeen ben je je niet bewust dat je een afwijkende manier van reageren hebt, maar veelal wordt je dat op een (harde) manier wel duidelijk gemaakt.

Ikzelf heb dit onlangs ervaren in mijn eigen leefomgeving. Omdat ik mezelf een minderwaardigheidscomplex heb aangepraat, heb ik moeite om contacten op gelijkwaardige voet te voeren. Sterker nog ik ben geen ster in contacten met anderen en ga ze het liefste uit de weg. Mocht ik wel contacten onderhouden dan is het erg lastig om hierin een goede balans te vinden. Mensen kunnen eenvoudig over mij heen lopen en ik probeer me daarin te trainen. Zo heb ik onlangs een cursus assertiviteit gevolgd, met wisselend succes.

Toen er onlangs enige strubbelingen ontstonden tussen een bewoner en mij, waarbij de bewuste bewoner mijn kwetsbaarheid misbruikte om zichzelf te verrijken, leek ik uit onverwachte hoek hulp te krijgen. Een buurvrouw gaf aan ook enige problemen te ondervinden met de bewuste persoon en ik voelde me daardoor enigszins gesteund. Tot die tijd, had ik de neiging om me terug te trekken en zo onzichtbaar mogelijk te worden, maar nu durfde ik het aan om niet onzichtbaar te blijven.

Sterker nog. Doordat de buurvrouw mij aanspoorde samen op te trekken tegen deze bewoner durfde ik mijn problemen hierover aan te geven. Hierin moet ik ongetwijfeld doorgeschoten zijn, want de buurvrouw draaide plotseling 180 graden en ging mij verwijten dat ik de sfeer ondermijnde. Ik zou een stoker zijn, terwijl zij juist degene was die mij hiertoe had aangespoord. Ikzelf dacht al die tijd dat ik juist erg hulpvaardig was, maar die naïeve houding werd bruut afgestraft.

De week erna heb ik denk ik elke nacht hoogstens een uur geslapen en de spanningen liepen vrij hoog op. Ik heb meerdere sessies (zelfs meer zorguren verbruikt, dan dat ik eigenlijk heb) nodig gehad om uberhaupt te begrijpen wat er eigenlijk had plaatsgevonden. Juist omdat ik anders reageer op situaties en mijn intenties daardoor ook sterk afwijken van het gebruikelijke snapte ik de gehele situatie niet.

Mijn begeleider heeft me dan ook moeten uitleggen hoe de rest de situatie zag en hoe zij tegen mijn rol aankeken. Ook kon ze me aangeven dat mijn afwijkende gedachte en intenties voor haar begrijpelijk waren, maar dat dit dus niet voor iedereen geldt. Kennelijk denken mensen dus veel negatiever dan ik en dat is voor iemand die doemdenken zo ongeveer tot een religie heeft verheven best een vreemde gewaarwording.

Uiteraard heb ik een poging gedaan uit te leggen wat de situatie met mij doet en hoe ik er tegen aankeek. Ook heb ik getracht uit te leggen wat mijn intenties waren in deze, maar omdat deze zo afwijken van de standaard, werd aangenomen dat ik op deze manier mij zelf probeerde schoon te praten. Wederom een hele vreemde gewaarwording voor deze doemdenker. Feitelijk verergerde ik de zaak hier alleen maar mee. Helaas hebben veel mensen geen kennis van de psychiatrie en het feit dat mensen met een psychische aandoening anders reageren en andere beweegredenen kunnen hebben dan zijzelf.

Het ergste van dit alles is dat het wantrouwen in de mensheid, wat juist aan het afnemen was, nu weer enorm is toegenomen. Uiteraard wil ik heel graag een gerespecteerd lid van de samenleving zijn en met iedereen goed overweg kunnen, maar dan moet die samenleving zelf ook een helpende hand bieden en niet elke deur weer keihard dichtslaan. En juist het onvermogen om dit verlangen te bereiken is een nieuwe reden tot stress.

Momenteel heb ik me teruggetrokken en mijd elk contact met bewoners in het complex. Het lijkt me maar even het beste, want hoe graag ik ook stappen wil zetten om mensen te vertrouwen, het moet wel van twee kanten komen en zolang onbegrip en de stigma’s tussen de maatschappij en iemand met een psychische aandoening in blijven staan, blijft dit een probleem.

Geef een reactie